Session 11: Sp-Uber & Stalen Mushrooms

Normin geeft Ell het stuur en met de space uber worden we afgezet. Ell spreekt af ons af te zetten bij voorstad.
Normin wil erg graag dat Ell onder de radar vliegt, zodat als iemand ons zoekt moet hij/zij echt zijn best doen. Niet boven de 30 meter komen zodat je niet boven de oneffenheden in het landschap uitkomt. Je kan dan maximaal 200 km per uur vliegen. Ell heeft in de cockpit van een militair schip gezeten en daarom weet hij dat je de koeling van het schip op 150% procent van zijn vermogen moet zetten. Zodat de hitte van het schip niet teveel opvalt. Hugo die houdt dit in de gaten.
We vliegen langs bergen met zwarte teer toppen, gras is overal verkleurd. We passeren bleke nagels ter grootte van een boom.
Ik heb een alarm ingesteld om digitale presence te meten.
 
De laatste mensen zijn de laatste 6 maanden vertrokken, als ik kachnida en kachnida het nieuws mag geloven. Ze vertelt dat Nurstan ooit heel mooi was, dit herinnert mij aan het gesprek met de vrouw. Kachnida swiped mij een icoontje met een digitaal portretje en logo; hotkey naar Kachnida! Ik wissel mij gegevens met haar uit. (Encrypt)
 
We zijn een uur onderweg wanneer de boardcomputer een melding maakt. 50 kilometer naar het westen is een vurige streep van de hemel naar de aarde gaat. Het lijkt op een komeet, maar deze komeet valt in vlammende brokstukken uiteen. Ell vermoed dat dit een satelliet is die naar beneden geknald wordt.
Hugo komt me halen om hem bij te staan, er is iets met de koeling wat niet goed gaat. Er begint iets bol te staan. Het lijkt alsof de koeling van het schip toch oververhit raakt. Hugo weet het te redden en het ook zo weer te gebruiken. Hij vraagt Ell een test run te doen. Die geeft goed nieuws terug; precies in de sweetspot.
 
We naderen de 500 km mark. Grote metalen platgedrukte champignonachtige gebouwen geven het startschot van de stad aan.
We zijn er. Het lijkt uitgestorven. In de dichtstbijzijnde gebouwen lijkt niets energie te gebruiken.
Het goodbye met Normin was, uiteraard ontzettend tranen trekkend :p.
 
We stappen het schip uit, met onze enkels in het drek horen we het schip achter ons dramatisch dichtklappen. We maken dat we weg komen zodat de Portobello veilig kan opstijgen. We lopen richting het complex, waar we in ongeveer twee uurtjes zijn. In ons vizier zit een overzicht wat aangeeft dat er een milde gifgraad is. We moeten ons filter masker gebruiken.
 
De stalen mushrooms lijken op vervallen, maar luxe hotels. Ik zie door mijn scope geen mensen of beweging. Mijn oog valt wel op iets anders. Een soort alienbos versperd ons de weg naar de mushrooms. Kalkachtige baan omhoog, ribben, soms 10 meter, soms 15 meter hoog wordt. Het lijkt een mensenlijke rib die uit de grond spuit. We zien een aantal generaties van die ribben in het kielzog van die nieuwe. De oudere kalen stammen zijn verschrompeld. We maken een foto en er staat aangegeven dat het een RibBoom is. Los van dat ze er luguber uitzien zijn ze niet schadelijk. Ze geven wel een earie gevoel. Ik zoek, maar kan niet vinden dat er fauna in zou het bos zou wonen. Ell vindt uit dat dit wel eens gebruikt werd voor een sculptuur, dus het blijft een vaste massa. De avond valt en het licht van de maan moet genoeg zijn om ons de weg te wijzen. We komen aan de bosrand, en eigenlijk zien we nu al de ingang van het juice park resort.
De gebouwen links en rechts zijn zo vervallen, de base lijkt wel wel gerot. Ik kijk met mijn scope. Ik zie iemand in een raam zien. Het is een kind, dat naar buiten kijkt, over de rand van het raam hangend met een poppetje te spelen. Daarnaast valt mijn oog op een sniper rifle die aan de kant is gezet in het raam zodat het kind er kan spelen.
Ik zie dat de rifle wel te groot lijkt voor het kind. Verder zie ik niet veel beweging.
Ell & Hugo
 
Wat doen we hier? Ons verhaal is dat we willen overleven. Door Normin het schip zijn afgetrapt zodat hij ons niet hoefde te betalen.
Ell & Hugo lopen naar de poort, wat de hoofdingang lijkt naar het hele complex. Ik schuifel dichterbij. Wanneer de deur open is zien we een zilverachtige marmeren vloer. Corporate kitsch zouden we dit benoemen. We doen ons filter / helm af en roepen hallo de ruimte in. We krijgen geen reactie.
Ell vindt een soort plattegrond wat we moeten invoeren bij zijn puk. Hij krijgt een melding met: files corrupted. (Slecht onderhoud)
 
We schateren van meerdere kinderen, die gelijk stil houden wanneer Ell hallo schreeuwt.
"What the fuck doen jullie hier", een gehavende man staat achter ons. Hij heeft in zijn rechterhand een wapen wat je normaal met twee handen hoort te dragen. Een heavy machine gun. Uit zijn linkermouw komen vonken. Hij heeft een bril boven zijn hoofd, als of hij net van buiten komt. Nadat hij heeft geverifieerd dat we uit Edo komen, laat ie zijn gun vallen en valt hij daarnaast neer. Er mist een hand aan zijn mechanische arm. Hij laten weten dat hij hier met Edien is en een handje vol kinderen. Hij nodigt ons uit om mee naar boven te gaan voor wat eten. We lopen de trap op en komen 15 modderige kids tegen die modder naar elkaar gooien. Jawel hoor, uit het modderbad complex.
Bismar zucht en loopt naar de presidentiele suite. Daar leren we het meisje in het raam kennen. We nemen iets te eten.
De rifle is een jachtgeweer met een provisorische scope. Hugo helpt Bismar met een mechanische operatie aan de arm.
Carmen komt de kamer binnen - Bismar vraagt haar of ze het weer van Max wil overnemen. Ze staat een beetje perplex wie wij zijn.
Ze neemt het over van Max en ze gaat in het raam zitten. Max gaat naast Bismar liggen op de dekens.
Het is gaan regenen, dus het zicht is ook geblokkeerd.
 
Carmen noemt 'The Skulls'; we weten niet hoe ze echt heten. Dat zijn soort van infanterie units, die een paar weken geleden voor het eerst gesignaleerd werden. Gepantserde soldaten die iedereen dood willen maken. Het is geen gang, het is een leger van een wereld huis. Ze hebben een bot achtig pantser.
Ze heeft ze zelf ngo nooit gezien. Zijn de Skulls the Sweepers van de planeet.
Ell vraagt over de stad; laatste bastion van Nurstan, ze willen de bendes schoonvegen.
Zij zijn 'The walking'