Sebastian Lockhart jest mężczyzną o zwartej, dobrze utrzymanej sylwetce, wypracowanej latami fizycznej pracy i ulicznych bójek. Mimo wieku zachował wyraźną sprawność oraz szybkość ruchów. Nie imponuje wzrostem ani masą, lecz sprawia wrażenie człowieka trudnego do przewrócenia i jeszcze trudniejszego do zaskoczenia. Porusza się pewnie, oszczędnie i bez zbędnych gestów, jak ktoś stale świadomy swojego otoczenia.

Ciało Sebastiana nosi ślady dawnego życia w East Endzie. Na dłoniach widoczne są drobne blizny po cięciach, otarciach i starych złamaniach. Kostki ma pogrubione od wieloletnich bójek, a lewe ramię nieznacznie sztywniejsze po ciężkiej chorobie przebytej w średnim wieku. Mimo tego zachowuje dużą zręczność i wyjątkowo pewny chwyt.

Twarz Sebastiana jest surowa i wyraźnie naznaczona wiekiem oraz doświadczeniem. Ma ostre rysy, wysokie kości policzkowe i głęboko osadzone oczy o czujnym, nieufnym spojrzeniu. Nos nosi ślady dawnego złamania, a skóra twarzy została częściowo zniszczona przez lata londyńskiego smogu i trudnych warunków życia. Utrzymuje starannie przystrzyżony wąs i krótkie bokobrody zgodne z modą epoki, co nadaje mu bardziej dostojny wygląd niż wskazywałoby jego pochodzenie.

Najbardziej charakterystyczna w Sebastianie jest jego nienaturalna wręcz opanowana obecność. Nawet stojąc nieruchomo sprawia wrażenie człowieka stale gotowego do działania. Ludzie często odnoszą wrażenie, że obserwuje znacznie więcej, niż pokazuje po sobie. Charakterystyczny jest także niewielki ślad po cięciu biegnący wzdłuż linii żuchwy oraz lekko krzywo zrośnięty nos, pamiątka po młodzieńczych bójkach w East Endzie.

Sebastian ubiera się niemal wyłącznie w ciemne, formalne stroje charakterystyczne dla wyższej służby końca XIX wieku. Preferuje dobrze skrojone czarne surduty, kamizelki i śnieżnobiałe koszule o wysokich kołnierzach. Jego ubrania są zawsze perfekcyjnie utrzymane i pozbawione najmniejszych zagnieceń. Nosi skórzane rękawiczki podczas podróży oraz ciężki kieszonkowy zegarek otrzymany od Hemingera po dziesięciu latach służby. W chłodniejsze dni korzysta z ciemnego płaszcza i prostego szalika, unikając wszelkich ozdobników lub jaskrawych elementów stroju.

Sebastian Lockhart urodził się w 1845 roku w londyńskim East Endzie. Wychował się w biedzie, a po śmierci ojca utrzymywał siebie i ciężko chorą matkę, Eleanor, cierpiącą na gruźlicę płuc. Jako nastolatek żył z kradzieży, włamań i ulicznych bójek. Szybko nauczył się walczyć, kraść i znikać zanim pojawiły się problemy.
W wieku szesnastu lat Sebastian funkcjonował już jako uliczny rzezimieszek. Kradł, włamywał się do magazynów i kieszeni bogaczy, brał udział w bójkach organizowanych w zaułkach Whitechapel i Spitalfie.
Punktem zwrotnym w jego życiu stała się próba włamania do domu młodego doktora Enocha Arthura Hemingera. Wówczas dwudziestopięcioletni Heminger był już cenionym antropologiem i człowiekiem wyraźnie wyróżniającym się spośród londyńskiej elity akademickiej. Sebastian dostał się do środka późną nocą, licząc na łatwy łup. Zamiast policji czekał go jednak osobliwy przesłuchujący. Heminger nie tylko schwytał młodzieńca, ale dostrzegł w nim coś więcej niż zwykłego przestępcę - inteligencję, dyscyplinę ukrytą pod brutalnością ulicy oraz niezwykłą zdolność adaptacji.
Ku całkowitemu zaskoczeniu Sebastiana, Heminger nie oddał go w ręce policji. Zamiast tego zaproponował mu pracę służącego oraz możliwość całkowitego rozpoczęcia życia od nowa. Sebastian przyjął ofertę głównie z desperacji i troski o matkę, nie rozumiejąc jeszcze, dlaczego obcy człowiek miałby okazać mu podobną łaskę
Heminger opłacił leczenie Eleanor Lockhart i przeniósł ją do prywatnego domu opieki na obrzeżach Londynu, gdzie mogła otrzymać opiekę znacznie lepszą niż w zatłoczonych przytułkach East Endu. Sebastian odwiedzał ją regularnie przez kolejne dekady. Zmarła spokojnie dopiero w 1895 roku, dożywając wieku, którego większość biedoty z East Endu nigdy nie osiągała. Jednocześnie Sebastian został wysłany do najbardziej wymagających londyńskich instruktorów służby domowej, ucząc go etykiety, dyscypliny, prowadzenia domu oraz zachowania właściwego dla służby wyższych klas społecznych. Z czasem stał się najpierw lokajem, a później osobistym kamerdynerem Hemingera.
Mimo lat służby nigdy nie utracił instynktów człowieka ulicy. Nadal świetnie walczy wręcz, sprawnie posługuje się strzelbą, potrafi się ukrywać, otwierać zamki i zachowywać czujność nawet w najbardziej niebezpiecznych sytuacjach.
W wieku czterdziestu lat Sebastian zachorował na ciężką gorączkę reumatyczną, która po licznych powikłaniach zaczęła stopniowo odbierać mu sprawność ruchową. Przez pewien czas lekarze byli przekonani, że pozostanie częściowo sparaliżowany i nigdy nie wróci do pełnej sprawności. Sebastian chciał odejść ze służby, nie chcąc być ciężarem dla Hemingera. Profesor jednak po raz kolejny odmówił porzucenia swojego sługi. Opłacił kosztowne leczenie, zapewnił najlepszych lekarzy i przez wiele miesięcy nadal wypłacał Sebastianowi pełną pensję podczas rekonwalescencji. Gdy Sebastian odzyskał zdrowie, Heminger bez wahania przyjął go z powrotem na stanowisko kamerdynera.
Sebastian nigdy nie zrozumiał, dlaczego Heminger zrobił dla niego tak wiele. Wie jednak, że zawdzięcza mu całe swoje życie. Poprzysiągł więc absolutną lojalność i od tamtej pory bez wahania chroni tajemnice swojego pana.
Przez lata nauczył się również ignorować rzeczy, które doprowadziłyby większość ludzi do szaleństwa. Widział dziwne artefakty, słyszał rozmowy prowadzone w martwych językach i obserwował rzeczy, których rozsądny człowiek nigdy nie powinien oglądać. Nie zadaje pytań. Odwraca wzrok i wykonuje swoje obowiązki.

Sebastian Lockhart odebrał jedynie szczątkowe wykształcenie typowe dla biedoty East Endu. Czytać i pisać nauczył się na poziomie praktycznym jeszcze jako dziecko, jednak prawdziwa edukacja rozpoczęła się dopiero po wejściu na służbę u Enocha Hemingera. Pod nadzorem swojego pana oraz najlepszych londyńskich instruktorów służby nauczył się etykiety, organizacji domu, prowadzenia korespondencji i zachowania właściwego dla wyższych klas społecznych.

Od ponad trzydziestu lat pozostaje osobistym kamerdynerem Enocha Hemingera. Zarządza domem swojego pana, organizuje jego podróże, pilnuje bezpieczeństwa posiadłości oraz dyskretnie wspiera go podczas badań i spotkań. Nieformalnie pełni również funkcję ochroniarza, powiernika i człowieka od spraw, których nie należy powierzać policji ani zwykłym służącym.

Największym osiągnięciem Sebastiana było całkowite wyrwanie się z życia londyńskiego półświatka i zdobycie pozycji zaufanego kamerdynera człowieka należącego do intelektualnych elit Anglii. Przez dekady służby zyskał reputację człowieka absolutnie dyskretnego, niezawodnego i wyjątkowo skutecznego.

Sebastian przez długi czas wstydził się swojego pochodzenia oraz przestępczej przeszłości. Mimo lat spędzonych pośród wyższych sfer nadal czuje, że nigdy nie stanie się częścią świata, któremu służy. Największą osobistą porażką pozostaje dla niego okres ciężkiej choroby w średnim wieku, kiedy był przekonany, że stanie się ciężarem dla Hemingera i utraci jedyną rzecz nadającą jego życiu sens.

Lata spędzone u boku Hemingera wystawiły psychikę Sebastiana na kontakt z rzeczami, których większość ludzi nie byłaby w stanie znieść. Widział dziwaczne artefakty, nieludzkie istoty i skutki rytuałów, których nie potrafi logicznie wyjaśnić. Wypracował mechanizm psychicznego odcinania się od grozy - nauczył się ignorować strach, odwracać wzrok i wykonywać obowiązki niezależnie od sytuacji. Jednocześnie stał się przez to emocjonalnie bardziej wycofany i obojętny wobec przemocy oraz śmierci.

Sebastian nie jest uczonym, lecz posiada wyjątkowo rozwiniętą inteligencję praktyczną. Jest spostrzegawczy, cierpliwy i niezwykle ostrożny. Dobrze ocenia ludzi po zachowaniu, tonie głosu i drobnych gestach. Myśli szybko w sytuacjach zagrożenia i potrafi zachować zimną krew nawet pod ogromną presją. W przeciwieństwie do Hemingera nie próbuje wszystkiego rozumieć - skupia się raczej na przetrwaniu i skutecznym działaniu.

Sebastian kieruje się przede wszystkim lojalnością oraz obowiązkiem. Nie interesują go wielkie idee ani filozofia. Świat postrzega jako brutalne miejsce, w którym większość ludzi troszczy się wyłącznie o własny interes. Wierzy, że człowieka ocenia się po czynach i dotrzymywaniu danego słowa. Choć jego przeszłość nauczyła go przemocy i bezwzględności, obecnie wykorzystuje je wyłącznie w obronie swojego pana lub wykonywaniu obowiązków.

Sebastian posługuje się wyłącznie językiem angielskim. Mówi z wyraźnym londyńskim akcentem, który przez lata został częściowo złagodzony dzięki służbie pośród wyższych klas, choć w chwilach gniewu lub stresu dawna maniera East Endu natychmiast powraca.

Sebastiana napędza przede wszystkim poczucie obowiązku wobec Enocha Hemingera. Uważa, że całe swoje życie zawdzięcza swojemu panu i traktuje służbę jako dług, którego nigdy nie będzie w stanie w pełni spłacić. Nie interesują go bogactwo ani społeczne uznanie. Najważniejsze jest dla niego wykonywanie obowiązków, utrzymanie porządku oraz ochrona człowieka, któremu poprzysiągł lojalność.

Sebastian doskonale radzi sobie w sytuacjach wymagających dyskrecji, czujności i szybkiej reakcji. Jest świetnym obserwatorem, sprawnie ocenia zagrożenia i bardzo dobrze odnajduje się w brutalnych lub niebezpiecznych warunkach. Potrafi walczyć, tropić ludzi, zachowywać zimną krew i wykonywać polecenia bez zbędnych pytań. Dobrze radzi sobie również z organizacją domu oraz obsługą wyższych sfer.
Jednocześnie słabo odnajduje się w rozmowach wymagających subtelności emocjonalnej. Nie ufa ludziom i ma trudność z budowaniem bliskich relacji. Nie posiada również cierpliwości do akademickich dyskusji, sztuki czy abstrakcyjnych teorii, które uważa za mało praktyczne.

Sebastian ceni ciszę, porządek i przewidywalność. Lubi dobrze zorganizowaną pracę, spokojne wieczory przy kominku oraz rutynę codziennych obowiązków. Szczególnie wysoko ceni lojalność, dyscyplinę i ludzi, którzy dotrzymują słowa.
Nie toleruje chaosu, pijaków, ulicznych bandytów przypominających mu własną przeszłość. Gardzi także plotkami i nadmierną gadatliwością.

Największą wadą Sebastiana jest jego ślepa lojalność wobec Hemingera. Gotów jest ignorować moralne konsekwencje działań swojego pana, jeśli uzna, że służy to jego bezpieczeństwu lub badaniom. Bywa również przesadnie podejrzliwy i trudno ufa nowym ludziom. W głębi ducha nadal nosi w sobie brutalność dawnego ulicznika, która ujawnia się szczególnie w sytuacjach zagrożenia.

Najważniejszą relacją w życiu Sebastiana pozostaje jego więź z Enochem Hemingerem, któremu służy od ponad trzydziestu lat. Choć formalnie pozostaje jedynie kamerdynerem, w praktyce pełni rolę najbardziej zaufanego człowieka profesora. Sebastian utrzymuje także ograniczone kontakty w londyńskim półświatku - dawni znajomi z East Endu wciąż bywają użytecznym źródłem informacji, choć sam unika bliższych relacji z przestępczym środowiskiem. Poza tym prowadzi życie niemal całkowicie podporządkowane obowiązkom służbowym i utrzymuje niewiele osobistych znajomości.

Sebastian żyje znacznie wygodniej niż większość ludzi wywodzących się z East Endu, jednak formalnie nadal należy do klasy służby. Dzięki wieloletniej pracy dla bogatego pracodawcy posiada stabilne utrzymanie, dobre ubrania i pewne oszczędności, lecz nie dysponuje własnym majątkiem ani nieruchomościami.

Sebastian nigdy nie założył własnej rodziny. Większość życia poświęcił opiece nad chorą matką, a później służbie u Hemingera. Nie posiada żony ani dzieci. Po śmierci matki (Eleanor Lockhart) w 1895 roku praktycznie nie utrzymuje więzi rodzinnych i nie mówi o swoim pochodzeniu częściej, niż jest to konieczne.

Sebastian został wychowany w tradycji anglikańskiej, jednak życie w East Endzie skutecznie osłabiło jego wiarę w sprawiedliwość boską. Kontakt z rzeczami badanymi przez Hemingera dodatkowo podważył jego dawne przekonania religijne. Obecnie nie uważa się za człowieka szczególnie wierzącego, choć zachował pewien przesądny respekt wobec rzeczy niewyjaśnionych i nienaturalnych. W przeciwieństwie do swojego pana nie próbuje ich analizować ani rozumieć - uważa, że niektóre rzeczy lepiej pozostawić w spokoju.

Sebastian potrafi doskonale odnaleźć się w formalnych sytuacjach i sprawia wrażenie człowieka uprzejmego, opanowanego oraz profesjonalnego. Dzięki wieloletniej służbie nauczył się funkcjonować pośród wyższych sfer i skutecznie ukrywać swoje pochodzenie. Jednocześnie pozostaje emocjonalnie zdystansowany i ostrożny wobec obcych. Niechętnie nawiązuje bliższe relacje i ma tendencję do obserwowania ludzi bardziej niż uczestniczenia w rozmowie.

Sebastian porusza się cicho i oszczędnie, niemal bezszelestnie pojawiając się w pomieszczeniach. Stojąc, zwykle trzyma ręce splecione za plecami i utrzymuje idealnie prostą postawę. Ma zwyczaj krótkiego poprawiania rękawiczek lub mankietów podczas myślenia. W sytuacjach zagrożenia jego ruchy stają się wyraźnie szybsze i bardziej drapieżne, zdradzając dawną uliczną brutalność ukrytą pod warstwą dobrych manier.

Sebastian mówi spokojnym, rzeczowym tonem i rzadko podnosi głos. W obecności wyższych klas posługuje się starannie kontrolowanym, formalnym językiem charakterystycznym dla dobrze wyszkolonego kamerdynera. W chwilach stresu, gniewu lub przemocy wraca jednak dawny akcent East Endu oraz znacznie bardziej brutalny sposób mówienia. Unika długich wypowiedzi i zwykle ogranicza się do konkretów.